12 november 2019

Koor INTHEQUEST bestaat in 2019 alweer 5 jaar.

In een tijd waarin Europa uit elkaar trekt, zochten wij juist de verbinding met een land dat nu vaak eenzijdig en negatief in het nieuws komt; Polen.
We werkten aan een muzische ontmoetingsbrug middels uitwisseling van Nederlandse en Poolse koormuziek. We werkten o.a. samen met (hedendaagse) Poolse en Nederlandse componisten (Imre Ploeg), Poolse dirigenten en 3 Poolse koren uit Warschau en Krakau.

Na de concerten in oktober Nederland, reisden we met 49 man begin november af naar Polen.

Het werd een duurzame reis met de trein, via Berlijn naar Warschau. In Warschau zongen we op ongewone locaties en kwam het gelijk ook tot ongewone ontmoetingen. Er was hard gewerkt aan het Pools en dat bleek van grote betekenis. Menig Poolse luisteraar werd tot tranen toe geroerd of begon spontaan mee te zingen. De uitwisseling, het contact met de Polen liep via de muziek. Er volgde een spannende gezamenlijke repetitie met een steengoed Pools studentenkoor in Warschau. Dit was gelijk ook op een bijzondere plek, namelijk in de kapel onder de kerk waar we later die dag een concert zouden geven. De Poolse dirigenten waren streng en vurig.  Iedereen zat op het puntje van zijn stoel.

Een dag later, repeteerden we in Krakau op een studentencampus in de ruimte van een studentenkoor van de universiteit. We waanden ons even geheel in een andere wereld. We zaten op hun stoelen, tussen hun kasten vol bladmuziek.
Er volgde een volgende repetitie, ook niet in de kerk maar in de gewelven onder het kerkgebouw. Samen met 2 Poolse koren repeteerden we het prachtige stuk 'Matko Najswietsza' van Gorecki.  En in die avond kwam veel samen. Na de repetitie en het concert (waar alle koren ook samen het zelfde stuk zongen, en iedereen door elkaar stond) was er een gezamenlijk feestelijk eten in het klooster naast de kerk. De samenzang had een deur geopend. Er ontstond een uitwisseling over en weer in de vorm van gesprekken en gezang over de tafels heen die ons als koor diep ontroerde.  

De dag er na zongen we op vele verschillende locaties. Onder een van de oude stadspoorten, onder het toeziend oog van een prachtig icoon van Maria. Op een binnenhof van het kasteel waar de bewaking eerst geheel in verwarring raakte maar ons vervolgens liet zingen en stiekem ook bleven luisteren.  In het trappenhuis van de oude universiteit. In de overdekte markthallen en overal die ontroering en vele tranen.  Door deze reis is het duidelijk geworden. Ons koor wil meer dan samenzang.
De basis van de muzische brug staat nu. En dat we deze graag verder bouwen en ook in de toekomst graag samenwerken met koren, componisten, musici, in/uit Polen staat vast. Er ligt zelfs al een plan om iets samen te doen in 2021. Iets met een uitwisseling en samenwerking waar dan ook koren uit Hongarije en Slowakije aan meedoen.

Maar nu eerst onze plannen uitwerken voor komend jaar. 2020 wordt het jaar waarin we ons gaan storten op een programma rondom de natuur. En ook dan gaan we graag op pad buiten de gebaande concertwegen.
Zingen voor mensen aan de 'randen, achterkant' van onze zichtbare samenleving. Mensen die soms ook minder vaak naar buiten kunnen.  We denken dan aan zingen in de gangen van ziekenhuizen, verpleeghuizen, gevangenissen, kassen, fabrieken, etc.  Ook reizen we af naar Musee Hombroich in Duitsland om tussen de kunst en het groen te zingen, zingen we in de binnentuinen van Amsterdam op Sint Jan.


Warschau, 7 November 2019